De comeback van popster Skye Riley (Naomi Scott) loopt volledig uit de hand wanneer ze begint te kampen met verschrikkelijke hallucinaties. Gaat ze werkelijk haar verstand verliezen? Fans van de horrorhit uit 2022 weten in ieder geval dat dat absoluut niet het geval is.

Deze film is een bloederige, maar ook verrassend inventieve herwerking—een vervolg of “retread” dat voortbouwt op bekende elementen, maar tegelijk probeert eigen accenten aan te brengen. De hallucinaties vormen het hart van het verhaal: Skye raakt steeds meer verstrikt in wat ze ziet, hoort en denkt mee te maken. Daardoor stijgt de spanning stap voor stap, omdat het voor haar en voor de kijker steeds moeilijker wordt om te bepalen waar de werkelijkheid precies eindigt en de angst begint.

Wat deze nieuwe versie zo effectief maakt, is dat ze niet alleen leunt op schrikmomenten. Er zit ook een duidelijke dramatische lijn in: Skye’s publieke imago als popster staat haaks op haar persoonlijke chaos. Wanneer haar problemen zichtbaar worden, wordt de druk groter—niet alleen omdat ze zelf bang is, maar ook omdat ze het gevoel heeft dat niemand haar echt begrijpt. Fans, media en de verwachting om altijd “perfect” te zijn, maken alles extra benauwend.

De gore—het expliciete geweld en de bloederige scènes—wordt daarbij niet zomaar als effect ingezet. Het dient eerder om de ernst van de situatie te onderstrepen en om de horror een tastbaar karakter te geven. Tegelijkertijd blijft de film creatief genoeg om niet simpelweg een kopie te worden.

In deze spannende remake/uitwerking speelt Lukas Gage een rol die het verhaal verder aanscherpt en het tempo hoog houdt.

Als geheel belooft deze film een stevig dosis horror te leveren voor fans die houden van bloed, vindingrijkheid en een verhaal waarin iemand die alles lijkt te hebben, toch wordt geconfronteerd met iets dat onontkoombaar op haar afkomt.