Eater
Power To The People: John & Yoko Live in NYC (2026)
“Power To The People: John & Yoko Live in NYC” is een bijzondere concertfilm uit 2026, waarin twee iconische liveoptredens van John Lennon & Yoko Ono in Madison Square Garden, New York City, op 30 augustus 1972, tot leven worden gebracht. Deze prachtige film is vakkundig opnieuw gemonteerd, gerestaureerd en gemixt door het zevenvoudig GRAMMY® Award-winnende team dat de nalatenschap van de Lennons koestert en bewaart.
Tijdens deze nu legendarische, uitverkochte One to One-concerten traden John & Yoko samen op met hun band Elephant’s Memory en diverse speciale gasten. In totaal stonden zij voor 40.000 enthousiaste toeschouwers. Samen zamelden ze meer dan 1,5 miljoen dollar in – wat in 2026 gelijkstaat aan maar liefst 11,5 miljoen dollar – voor kinderen met een verstandelijke beperking en ontwikkelingsstoornissen. Deze optredens vormden de enige volledige concerten die John Lennon gaf nadat hij The Beatles verliet, wat hun unieke betekenis alleen maar versterkt.
Oorspronkelijk gefilmd door multicamera-regisseur Steve Gebhardt in 1972, heeft regisseur Simon Hilton in 2026 deze bijzondere film nieuw leven ingeblazen. De montage is verzorgd door Ben Wainwright-Pearce, en de productie door Peter Worsley en Sean Ono Lennon. De muziekproductie werd met liefde en vakmanschap geleid door Sean Ono Lennon, terwijl Paul Hicks en Sam Gannon verantwoordelijk waren voor het mixen en masteren.
Het programma van dit concert is een krachtig eerbetoon aan het muzikale talent van John en Yoko. Met nummers als John’s ‘New York City’, ‘Instant Karma!’, ‘Imagine’ en ‘Mother’, en Yoko’s ‘Don’t Worry Kyoko’ en ‘Open Your Box’, aangevuld met overtuigende vertolkingen van ‘Come Together’ en ‘Hound Dog’. Als feestelijke afsluiting klinkt het aanstekelijke ‘Give Peace a Chance’, met speciale optredens van onder andere Stevie Wonder en Melanie.
Deze film is daarmee niet alleen een muzikale terugblik, maar ook een inspirerende herinnering aan de kracht van muziek, verbondenheid en het streven naar vrede.
Hard Boiled (1992)
Inspecteur Yuen, beter bekend onder zijn bijnaam Tequila, is een politieagent uit het soort dat je niet snel vergeet. Hij schiet razendsnel vanuit zijn heup, herlaadt ogenschijnlijk nooit en mist zelden, zo niet nooit, zijn doel. Met zijn koelbloedige houding, scherpe instinct en ongeëvenaarde trefzekerheid is hij een agent die zowel gevreesd als bewonderd wordt. Tequila is een stoere, charismatische man met een groot hart, iemand die kracht en menselijkheid op een bijzondere manier weet te combineren. Juist daardoor onderscheidt hij zich van de rest.
In een stad die steeds verder lijkt weg te zakken in geweld, criminaliteit en chaos, is Tequila de enige die het gespuis werkelijk kan aanpakken. Hij laat zich niet intimideren, niet tegenhouden en niet afleiden. Waar anderen twijfelen of terugdeinzen, handelt hij direct. Zijn aanwezigheid alleen al brengt spanning met zich mee, maar ook hoop. Want hoewel hij hard optreedt tegen misdaad, doet hij dat vanuit een diepgeworteld gevoel voor rechtvaardigheid. Hij wil niet alleen criminelen uitschakelen, maar ook de stad teruggeven aan de mensen die er in veiligheid willen leven.
Achter zijn ruige buitenkant schuilt bovendien een man met principes en loyaliteit. Tequila is niet slechts een agent met een wapen; hij is iemand die bereid is offers te brengen om anderen te beschermen. Zijn durf, zijn stijl en zijn onverschrokken karakter maken hem tot een legendarische figuur binnen de politie. Hij is de belichaming van actie, moed en rechtvaardigheid in een wereld waar die eigenschappen zeldzaam zijn geworden.
Two Prosecutors (2025)
Sovjet-Unie, 1937. In een kille gevangeniscel, te midden van angst, wanhoop en stil verzet, worden duizenden brieven verbrand die afkomstig zijn van gevangenen die ten onrechte zijn beschuldigd en wanhopig op zoek zijn naar juridische bijstand. Deze brieven, doordrenkt met hoop op rechtvaardigheid, verdwijnen één voor één in de vlammen. Toch weet tegen alle verwachtingen in één enkele brief zijn bestemming te bereiken: het bureau van Alexander Kornyev, een jonge en pas aangestelde lokale officier van justitie. Kornyev, gedreven door zijn idealen en oprechte gevoel voor plicht, zet alles op alles om de gevangene zelf te ontmoeten: de zwaarbewaakte partijveteraan Stepnyak. Als toegewijd bolsjewiek met een integere en rechtlijnige instelling voelt hij direct dat er iets niet klopt. De situatie roept vragen op, en Kornyev weigert weg te kijken. Vastbesloten om de waarheid boven tafel te krijgen, besluit hij naar Moskou te reizen om de zaak voor te leggen aan de hoofdaanklager. Hij gelooft dat gerechtigheid nog mogelijk is, zelfs binnen een systeem dat zich op rechtvaardigheid zegt te baseren.
Maar in zijn zoektocht naar waarheid en menselijkheid wordt Kornyev al snel geconfronteerd met de harde en meedogenloze realiteit van een totalitair regime. Hoe verder hij doordringt in de zaak, hoe duidelijker het wordt dat de regels niet zijn ontworpen om recht te doen, maar om gehoorzaamheid af te dwingen. Wat begint als een poging om één onrecht recht te zetten, groeit uit tot een gevaarlijke confrontatie met een systeem dat geen twijfel, mededogen of tegenspraak duldt. In deze wereld blijkt gerechtigheid niet vanzelfsprekend, maar een riskante daad van moed.
The Devil Wears Prada 2 (2026)
Miranda’s carrière gaat steeds verder achteruit, en daardoor ziet zij zich gedwongen om opnieuw oog in oog te komen te staan met Emily. Emily is inmiddels opgeklommen tot een belangrijke leidinggevende binnen een prestigieuze luxegroep, een positie die haar niet alleen aanzien, maar ook invloed en financiële macht geeft. Voor Miranda is deze ontmoeting allesbehalve eenvoudig. Zij bevindt zich in een kwetsbare fase in haar leven en carrière, en heeft het reclamegeld van Emily en haar bedrijf hard nodig om weer vooruit te komen. Wat ooit misschien een zakelijke ontmoeting had kunnen zijn, krijgt daardoor al snel een veel zwaardere lading.
De spanning tussen beide vrouwen is voelbaar. Miranda moet haar trots opzijzetten en zich openstellen voor een situatie waarin zij niet langer de controle heeft. Emily daarentegen staat stevig in haar schoenen, met de middelen en de positie om te bepalen of Miranda een kans krijgt of niet. Die ongelijkheid maakt hun samenzijn extra geladen. Achter de professionele façade schuilen bovendien vermoedelijk oude gevoelens, onverwerkte spanningen en mogelijk een verleden dat nooit volledig is afgesloten. Daardoor gaat het gesprek niet alleen over geld of werk, maar ook over macht, vertrouwen en de vraag of oude wonden ooit kunnen helen.
Voor Miranda is dit een cruciaal keerpunt. Ze moet niet alleen proberen haar carrière te redden, maar ook haar waardigheid bewaren in een situatie waarin ze afhankelijk is van iemand die inmiddels een totaal andere levenspositie inneemt. Emily vertegenwoordigt succes, stabiliteit en invloed, terwijl Miranda vecht om niet verder weg te zakken. Hun confrontatie wordt daarmee meer dan een zakelijke ontmoeting: het wordt een emotionele botsing tussen verleden en heden, tussen verlies en herstel, en tussen twee vrouwen die elk op hun eigen manier proberen overeind te blijven.
The Strangers: Chapter 3 (2026)
Nadat Maya, gespeeld door Madelaine Petsch, opnieuw ternauwernood aan de aanval van de strangers is ontsnapt, staat haar besluit vast: dit moet en zal eindigen. Ze weigert nog langer het slachtoffer te zijn van de angst die haar leven heeft ontwricht. Vluchten is geen optie meer. Maya weet waar haar belagers zich verschuilen en kiest ervoor om hen niet langer te ontlopen, maar frontaal tegemoet te treden. Dit is het moment waarop alles op het spel staat: nu of nooit. Elke stap die zij zet, elke ademhaling die zij neemt en elke seconde die verstrijkt, verandert in een strijd om te overleven. De dreiging is niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal meedogenloos. De constante spanning, de beklemmende stilte en de onvoorspelbare horror drijven haar steeds verder naar de rand van haar kunnen. Toch schuilt in die wanhoop ook iets anders: een groeiende vastberadenheid, een vurige wil om terug te vechten.
Wat begint als een nachtmerrie van angst en achtervolging, verandert langzaam in een persoonlijke kruistocht. Maya laat zich niet breken. Ze weigert haar lot te accepteren en zoekt in de duisternis naar kracht, naar rechtvaardigheid en uiteindelijk naar wraak. In een wereld waarin iedere schaduw gevaar kan betekenen, wordt haar overlevingsdrang haar grootste wapen. Een zenuwslopende confrontatie, waarin de grens tussen slachtoffer en overlever steeds verder vervaagt.
Radioman (2025)
Terwijl de wereld zich op de rand van de Tweede Wereldoorlog bevindt, begint de jonge Berre aan zijn stage als geluidstechnicus in het iconische Flagey-gebouw in Brussel. Nog voor hij goed en wel gewend is aan de levendige radiowereld, blijkt al snel dat hij beschikt over een uitzonderlijk, bijna magisch gehoor. Geluid is voor hem niet zomaar iets dat hij opvangt; hij voelt het, doorgrondt het en maakt er iets bijzonders van.
Tijdens zijn eerste dagen kruist zijn pad dat van Elza, een Joodse actrice die haar eerste stappen zet in de hoorspelstudio’s. Hun ontmoeting is aanvankelijk toevallig, maar groeit al snel uit tot iets veel groters. Terwijl Berre rust en richting zoekt in de kracht van geluid, ontdekt hij in Elza een kwetsbare maar ook krachtige aanwezigheid die zijn wereld diep raakt. Tussen de metalen microfoons, de zachte ruis van de studio en de dreigende stilte van een onzekere tijd ontstaat een band die zich onmogelijk laat negeren.
Wat begint als een gedeelde passie voor radio en verbeelding, ontvouwt zich langzaam tot een ontroerende liefde. Te midden van toenemende spanningen, angst en de schaduw van de oorlog, klinkt hun verbondenheid steeds luider. Hun verhaal wordt een ode aan hoop, menselijkheid en de kracht van liefde die zelfs in de donkerste tijden kan oplichten.
Want wanneer de wereld wankelt, kan één ontmoeting alles veranderen.
Een mislukt eerbetoon aan moederliefde (2026)
Wat doe je wanneer een kind krijgen niet vanzelfsprekend blijkt te zijn? Voor pianostemmer Samuel Dirk is het antwoord pijnlijk eenvoudig: hij verlangt intens naar een gezin, naar warmte, naar een toekomst die hij samen met zijn vrouw wil opbouwen. Maar precies daar wringt het. Zijn vrouw is volledig uitgeput en is, door de aanhoudende stress en druk, letterlijk en figuurlijk op ontploffen na. Hun droom over een kind botst op de harde realiteit van spanning, teleurstelling en emotionele uitputting. Toch blijft Samuel vasthouden aan zijn wens. Hij wil niet opgeven, niet nu hij zo dicht bij zijn droom voelt. In zijn zoektocht naar een oplossing stelt hij zich een moedige, maar ook wanhopige vraag: is er nog iemand anders die bereid is om iets van zichzelf te geven voor een kinderwens? Iemand die ruimte kan maken voor hoop, mededogen en misschien wel nieuw leven?
Wat volgt is een indringend verhaal over verlangen, falen, hoop en de grenzen van menselijk uithoudingsvermogen. Samuel probeert grip te krijgen op een situatie die steeds verder uit zijn handen glipt. Terwijl de liefde tussen hem en zijn vrouw onder druk komt te staan, groeit tegelijk de noodzaak om eerlijk te kijken naar wat echt belangrijk is. Niet alleen een kind wensen, maar ook begrijpen wat je daarvoor moet loslaten, verdragen en durven veranderen.
Een aangrijpende en herkenbare zoektocht naar verbondenheid, waarin liefde en verlangen botsen met de harde werkelijkheid van het leven.
Wasteman (2025)
Taylor zit een zware gevangenisstraf uit voor een relatief klein vergrijp, maar de gevolgen ervan zijn allesbehalve klein. In de harde realiteit van de gevangenis overleeft hij door zo onopvallend mogelijk te blijven, door haren te knippen voor medegevangenen en door zich vast te klampen aan vage, kostbare herinneringen aan zijn zoon. Die herinneringen zijn voor hem meer dan verleden tijd: ze vormen zijn houvast, zijn kompas en zijn reden om door te gaan, zelfs op de donkerste dagen.
Wanneer onverwacht de mogelijkheid van vervroegde vrijlating binnen handbereik komt, gloort er voor het eerst in lange tijd echte hoop. Taylor durft opnieuw te dromen van vrijheid, van een leven buiten de muren, van een kans om iets recht te zetten en misschien zijn zoon terug te vinden. Maar juist op dat beslissende moment kruist zijn pad dat van Dee, een nieuwe celgenoot die op het eerste gezicht charismatisch en slim lijkt, maar onder die aantrekkingskracht ook een gevaarlijke kant verbergt.
Dee brengt onrust, verleiding en dreiging met zich mee. Zijn aanwezigheid zet niet alleen Taylors fragiele evenwicht op scherp, maar dreigt ook zijn zorgvuldig opgebouwde kans op ontsnapping aan een leven achter tralies volledig te verwoesten. Terwijl de spanning in de gevangenis toeneemt, wordt Taylor gedwongen keuzes te maken die zijn toekomst voorgoed kunnen bepalen. Wat volgt is een beklemmend verhaal over overleven, vertrouwen en de strijd om vrijheid, waarin één verkeerde beslissing genoeg kan zijn om alles te verliezen.
Dandelion’s Odyssey (2025)
Dendelion, Baraban, Léonto en Taraxa zijn niet zomaar paardenbloemzaadjes; het zijn kleine overlevers, gedragen door een ontembare drang om voort te bestaan. Wanneer op aarde een reeks kernexplosies alles op hun pad vernietigt, weten zij op wonderbaarlijke wijze te ontkomen aan de totale ondergang. Door de kracht van de ontploffingen worden ze de kosmos in gekatapulteerd, waar ze als fragiele reizigers door de leegte zweven, op zoek naar een nieuwe plek om te wortelen. Hun reis eindigt op een onbekende planeet, vreemd en indrukwekkend, maar zeker niet gastvrij. Daar begint een nieuwe strijd: die om te overleven in een omgeving die hen niets vanzelfs biedt. De zaadjes zoeken vruchtbare grond, want alleen daar kunnen zij hun toekomst veiligstellen en hun soort voortzetten. Maar die hoopvolle zoektocht blijkt al snel een uitdaging van formaat.
Het klimaat is onvoorspelbaar en hard, de lucht en bodem voelen onwennig aan, en de fauna en flora van deze vreemde wereld reageren niet altijd vriendelijk op hun aanwezigheid. Elke stap naar groei lijkt gepaard te gaan met weerstand, gevaar en onzekerheid. Toch geven Dendelion, Baraban, Léonto en Taraxa niet op. Hun kwetsbaarheid wordt hun kracht, hun samenwerking hun reddingsboei. In deze poëtische en avontuurlijke reis worden thema’s als overleving, veerkracht en verbondenheid tastbaar. Wat begint als een vlucht voor vernietiging, groeit uit tot een zoektocht naar een nieuw thuis, waar zelfs de kleinste levensvormen een grote wil tot bestaan tonen.
That Time I Got Reincarnated as a Slime The Movie… (2026)
Na het Staatsfeest worden Rimuru en zijn metgezellen onverwacht uitgenodigd door Hemelse Keizerin Hermesia van het grote elfenrijk. Zij nodigt hen uit op haar privé-eiland voor een welverdiende vakantie, een zeldzaam moment van rust na alle spanningen en verantwoordelijkheden. De groep kijkt uit naar ontspanning, zon, vrijheid en ongedwongen samenzijn, ver weg van de politieke druk en gevaren van alledag. Maar die vredige sfeer blijkt van korte duur. Nog voor het uitje goed en wel begonnen is, wordt de rust bruut verstoord door de plotselinge verschijning van een mysterieuze vrouw: Yura. Haar komst is onverwacht en omhuld met een waas van geheimzinnigheid, waardoor meteen duidelijk wordt dat haar aanwezigheid meer betekent dan een toevallige ontmoeting. Wat eerst aanvoelt als een zorgeloze onderbreking van het drukke bestaan, verandert in een moment van spanning en onzekerheid.
Langzaam slaat de toon om. De ontspannen vakantie krijgt een dreigende onderstroom, en Rimuru merkt al snel dat deze ontmoeting mogelijk grote gevolgen zal hebben. In plaats van zorgeloos genieten, moeten hij en zijn metgezellen hun alertheid hervinden. Want achter de schoonheid van het eiland en de rust van de omgeving schuilt ineens een onbekend gevaar. Zo verandert een belofte van ontspanning in een onverwachte test, waarin vertrouwen, waakzaamheid en moed onmisbaar blijken.
The Choral (2025)
Ramsden, Yorkshire, 1916. In een tijd waarin de wereld in de greep is van oorlog en onzekerheid, voelt het leven in het dorp zwaar en broos aan. De meeste mannen van het ambitieuze plaatselijke koor, onder wie ook de leider, hebben zich vrijwillig aangemeld voor het front. Hun vertrek laat een voelbare leegte achter, niet alleen in het koor, maar in de hele gemeenschap. Wat achterblijft, is stilte — en de noodzaak om opnieuw te beginnen. Onder leiding van de veeleisende, maar gedreven dr. Guthrie wordt er gezocht naar nieuwe stemmen. Hij werft een groep tienerjongens en -meisjes, jongeren die nog aan het begin van hun leven staan, maar al geconfronteerd worden met de harde realiteit van hun tijd. Samen ontdekken zij wat zingen werkelijk kan betekenen: troost, verbondenheid, kracht en een uitlaatklep voor gevoelens die vaak niet in woorden te vatten zijn.
Terwijl de jonge koorleden groeien in hun muziek en in hun onderlinge band, wordt ook de urgentie van verlangen voelbaar. Verlangen naar muziek, naar vrijheid, naar toekomst — maar ook naar liefde, erkenning en een leven dat meer omvat dan oorlog en plicht. Tegelijkertijd leggen de nieuwe jongens zich neer bij hun aanstaande dienstplicht, een onvermijdelijke schaduw die over hun jeugd hangt. Juist die spanning tussen hoop en opoffering maakt hun verhaal zo aangrijpend. In deze bewogen periode wordt het koor meer dan een groep zangers: het wordt een symbool van veerkracht, menselijkheid en de kracht om samen te blijven klinken, zelfs wanneer de wereld om hen heen uit elkaar valt.
De man met de glimlach (2026)
In de lente van 1947 reist de jonge student Bram Cohen per trein door Duitsland, op weg naar Kopenhagen. Hij draagt een zware last met zich mee: zijn Joodse familie is voor de helft uitgemoord. Vol bitterheid kijkt hij uit het raam naar het verwoeste landschap en het overwonnen volk. Zijn pijn en woede vinden hun weg naar zijn reisboek, waarin hij met harde woorden schrijft: “De honger staat ze op het gezicht. Goed zo, nog lang niet genoeg!” Het zijn de woorden van een jonge man die nog volledig leeft vanuit verlies, woede en onverwerkt verdriet. Maar dan, op het station in Hamburg, verandert alles. Langs het spoor ziet Bram jonge kinderen drentelen, hun beentjes krom door kalkgebrek, kwetsbaar en uitgemergeld. In dat ene moment breekt iets open. Waar eerst haat zat, maken vergeving en compassie voorzichtig hun intrede. De vijand krijgt ineens een menselijk gezicht. Bram kijkt niet langer alleen naar de dader, maar ook naar de hulpeloze kinderen die zelf slachtoffer zijn van de oorlog. Hij geeft zijn brood aan een meisje van vijf — een klein gebaar, maar met een grote morele betekenis.
Eenmaal in Kopenhagen vindt Bram niet alleen rust, maar ook liefde. Hij wordt verliefd op een jonge Deense vrouw met wie hij later zal trouwen. Uit hun huwelijk wordt regisseur Paul Cohen geboren, hun jongste zoon. In De Man met de Glimlach wordt deze treinreis opnieuw tot leven gewekt. Tegelijk ontmoeten we reizigers van nu, mensen die ieder op hun eigen manier een verhaal van vergeving meedragen. Zo verbindt de film verleden en heden in een indringende zoektocht naar menselijkheid, herinnering en de kracht om het onzegbare toch los te laten.
EK DIN (2026)
Rohan is verliefd op zijn collega Meera, maar hij durft zijn gevoelens niet aan haar te bekennen. Elke keer dat hij haar ziet, groeit zijn verlangen, maar tegelijk ook zijn twijfel. Hij blijft steken tussen hoop en onzekerheid, bang dat één verkeerd woord hun band zou kunnen verpesten. Wat voor anderen eenvoudig lijkt, wordt voor hem een bijna onoverkomelijke stap.
Tijdens een bedrijfsuitstap gebeurt er echter iets onverwachts. In een moment van stille wens en verlangen fantaseert Rohan over hoe het zou zijn om één dag alleen met Meera door te brengen. Niet voor altijd, niet meteen een bekentenis, maar gewoon één dag waarin alles vanzelf mag gaan. Tot zijn verbazing komt die wens werkelijk uit. Plots krijgt hij de kans om haar beter te leren kennen, weg van de drukte van kantoor en de regels van de werkvloer.
Die ene dag verandert alles. Wat begint als een ogenschijnlijk gewone gelegenheid, wordt een bijzondere ervaring vol kleine gesprekken, onverwachte momenten en oprechte nabijheid. Rohan ontdekt dat Meera niet alleen de collega is van wie hij van een afstand houdt, maar ook een persoon met dromen, twijfels en warmte die hem diep raakt. Terwijl de uren verstrijken, groeit niet alleen zijn moed, maar ook de mogelijkheid dat er iets moois tussen hen kan ontstaan. Zo verandert een stille wens in een dag die zijn leven voorgoed zou kunnen beïnvloeden.
