Voor strafpleiter Lorenzo Ligas (Luca Argentero) bestaat er nauwelijks nog een grens tussen werk en verlangen — die lijn is niet vervaagd, maar volledig verdwenen. In deze in Milaan gesitueerde serie wordt dat meteen duidelijk in een sprekende scène: in plaats van zich te beperken tot het ondervragen van een cruciale getuige van de aanklager, belandt hij met haar in bed. Het is een keuze die minder voelt als een slimme juridische zet en eerder als een daad van zelfondermijning.

Diezelfde scène benadrukt dat Ligas verre van de klassieke, rechtschapen televisiejurist is die we kennen uit iconische voorbeelden zoals Perry Mason of Jack McCoy uit Law & Order. Integendeel, hij is impulsief, onvoorspelbaar en moreel complex. Juist die eigenschappen geven de serie een intrigerende spanning en zorgen ervoor dat kijkers voortdurend op het puntje van hun stoel zitten. Ook zijn idealistische stagiaire Marta (Marina Occhionero) wordt meegezogen in zijn onorthodoxe werkwijze — een ervaring die haar zowel uitdaagt als vormt.

Hun eerste gezamenlijke zaak lijkt op het eerste gezicht een verloren strijd: een vergane rockster wordt beschuldigd van moord, en het bewijs lijkt zich tegen hem te keren. Toch stort Ligas zich vol overgave op deze riskante zaak. Terwijl hij vecht voor zijn cliënt, rijst echter de vraag of zijn eigen instincten hem niet in de problemen zullen brengen. Want hoe scherp zijn inzicht ook lijkt, zijn twijfelachtige keuzes kunnen hem uiteindelijk zelf ten val brengen.

Deze serie nodigt je uit om voorbij zwart-wit te kijken en de complexiteit van menselijke drijfveren te omarmen