Deze tweede ronde van de mockumentary-serie biedt bovendien meer ruimte voor de manier waarop de personages communiceren: hoe ze zichzelf presenteren, hoe ze elkaar proberen te lezen en hoe ze omgaan met onzekerheid wanneer er iets op persoonlijk vlak speelt. De humor zit niet alleen in de situatie zelf, maar ook in de reacties van het team op onverwachte wendingen. Daardoor voelt het geheel tegelijk luchtig en herkenbaar.
Wat Ned precies probeert te begrijpen, staat niet los van zijn eigen manier van denken. Hij observeert zijn omgeving alsof het een onderzoek is, en dat leidt tot momenten waarop hij te serieus lijkt om zich heen te kunnen kijken. Mare lijkt echter net genoeg afstand te houden om Ned te prikkelen, zonder dat het meteen duidelijk wordt wat er tussen hen aan de hand is. Dat maakt hun dynamiek boeiend en spannend, zeker nu Ned zich afvraagt of zijn gevoelens rationeel te verklaren zijn.
Hoewel de focus op Ned ligt, blijft de rest van het team een belangrijke motor voor het verhaal. De dagelijkse beslommeringen op de redactie vormen het decor waartegen de persoonlijke verwikkelingen zich afspelen. Zo krijgt de kijker een beeld van een organisatie die druk bezig is met het leveren van nieuws, terwijl intern ook persoonlijke thema’s boven water komen. Uiteindelijk draait deze serie om de vraag hoe je als individu blijft functioneren wanneer je professioneel leven en emotionele werkelijkheid elkaar kruisen.