“Je draagt de gevolgen je hele leven met je mee,” zegt Gill, terwijl ze terugdenkt aan het hevige bombardement op Coventry toen zij nog een kind was. Zij is een van de ongeveer twaalf geïnterviewden die hier samen zijn gebracht om uit te leggen hoe het in 1940 was om in Britse steden te wonen terwijl die door de Luftwaffe werden verwoest. De gezamenlijke kracht van hun verhalen is complex en indringend. We krijgen een indruk van hoe veerkrachtig zij als kinderen moeten zijn geweest, maar ook van de angst en de schok die zij hebben doorstaan – en waarover zij vaak hebben gezwegen – en die hun latere leven hebben gekleurd. Verschillende van hen raken vandaag nog zichtbaar ontroerd wanneer zij, in grote detail, vertellen over de verschrikkingen die zij hebben gezien of de mensen die zij hebben verloren.

Jean uit Sheffield herinnert zich hoe zij haar moeder verloor bij een luchtaanval en daarna ook door haar vader werd achtergelaten. Monica uit Croydon vertelt dat twee van haar beste vriendinnen omkwamen, en hoe dat haar duidelijk maakte dat de oorlog geen spel was. Ernie uit Liverpool denkt terug aan het uitwissen van complete straten en wijken: “Het betekende het einde van onze gemeenschap. Het was mijn leven – mijn jeugd was verdwenen.”

De stemmen in deze getuigenissen maken de geschiedenis tastbaar en menselijk. Ze laten zien dat oorlog niet alleen steden verwoest, maar ook herinneringen, gezinnen en een gevoel van thuis. Juist daarom blijven deze verhalen belangrijk: ze herinneren ons eraan hoe diep het verleden kan snijden en hoe sterk mensen kunnen zijn, zelfs wanneer alles om hen heen instort.