Vaness Redgrave’s openingsstem spreekt vanavond over het vasthouden aan tradities, wat in deze aflevering verwijst naar het beslag maken voor pannenkoeken op Vastenavond. Voor kijkers betekent het echter ook de jaarlijkse verwachting dat Call the Midwife terugkeert als een broodnodige balsem om ons door de grauwe maand januari heen te helpen.

Er staat echter verandering op til, zowel achter de schermen als op het scherm zelf. Qua productie is er een prequel in de maak, evenals een film die zich afspeelt in 1972. Maar eerst volgen we in deze nieuwste reeks de gebeurtenissen uit 1971, een jaar waarin maatschappelijke verschuivingen voelbaar zijn en de atmosfeer geladen is met iets bijzonders.

De decimalisering staat bij velen bovenaan het lijstje van zorgen. Winkeleigenaar Fred (Cliff Parisi) worstelt met het begrip van deze omschakeling, wat de alledaagse realiteit van veel mensen destijds weerspiegelt. Op de maatschappelijke agenda staat ook de Women’s Liberation Movement, al voelt Phyllis (Linda Bassett) zich hierin soms vervreemd. Zij kan maar moeilijk begrijpen waarom het verbranden van praktische onderkleding een effectieve manier zou zijn om verandering teweeg te brengen.

De serie slaagt erin deze historische en persoonlijke ontwikkelingen op een treffende manier te belichten, waarbij het verleden tot leven komt en ons herinnert aan de kracht van gemeenschapszin, volharding en hoop, zelfs te midden van onzekerheid. Het is deze mix van traditie en vooruitgang die Call the Midwife zo geliefd maakt en die ons telkens weer inspireert om met nieuwsgierigheid en empathie naar de wereld om ons heen te kijken.

Post Views: 18