Regisseur John Maclean maakte in 2015 met zijn debuutfilm Slow West indruk met een explosief en gewelddadig revisionistisch westernverhaal. Zijn tweede film volgt een vergelijkbaar tempo en draagt dezelfde intense sfeer met zich mee. Gesitueerd in de Britse eilanden van de jaren 1790, vertelt de film het verhaal van de onstuimige tiener Tornado (Kôki) en haar vader, een samoerai, die samen moeite doen om rond te komen met hun poppenspel.

Wanneer zich een kans voordoet om hun toekomst veilig te stellen, ontspint zich een grimmige keten van gebeurtenissen. Tornado wordt onverbiddelijk opgejaagd door Sugarman (Tim Roth) en zijn roversbende, terwijl ze door het ruige platteland van Groot-Brittannië vlucht. Ondanks de kronkelige verhaallijn, biedt Tornado een unieke vorm van cinema die we tegenwoordig veel vaker zouden mogen zien.

De film combineert historische setting met rauwe gevoelens en gevaarlijke avonturen, waardoor het niet alleen een spannend verhaal is, maar ook een visuele en emotionele ervaring. Maclean weet met zijn kenmerkende stijl een film te creëren die enerzijds uitnodigt tot reflectie, maar anderzijds niet afstandelijk of traag wordt. Tornado laat zien hoe krachtig en meeslepend cinema kan zijn als het de moed heeft om tegen de stroom in te zwemmen en nieuwe verhalen te vertellen op een vernieuwende manier.

Met Tornado heeft Maclean opnieuw bewezen dat hij een unieke stem heeft binnen het filmgenre – eentje die verhalen durft te vertellen met lef, intensiteit en een passie voor het onverwachte. Het is een film die je niet alleen bekijkt, maar ook voelt, en die lang in je gedachten blijft nagalmen.