Op 13 januari 2012 week het luxueuze cruiseschip Costa Concordia ernstig af van zijn geplande koers rond de Middellandse Zee om langs de kust van Toscane, Italië, een zogenaamde vaargroet uit te brengen. Dit was een informele ceremonie waarbij het schip vlak langs de kust voer ter groet van het eiland Giglio en zijn bewoners. Helaas liep deze manoeuvre uit op een drama toen het schip een rotsformatie op de zeebodem raakte, waardoor de romp ernstig beschadigd raakte en het vaartuig begon te zinken.

Wat volgde was een chaotische en intensieve reddingsoperatie die zes uur duurde. In die tijd werden de meeste passagiers dankzij de inzet van bemanning en hulpdiensten gered en in veiligheid gebracht. Desondanks kwamen bij de ramp 32 mensen om het leven, waaronder passagiers en bemanningsleden. Later werd de kapitein van het schip, Francesco Schettino, ernstig bekritiseerd en juridisch verantwoordelijk gehouden voor zijn rol tijdens de ramp. Hij werd schuldig bevonden aan doodslag, mede omdat hij het schip vroegtijdig verliet terwijl nog ongeveer 300 passagiers aan boord waren.

Deze bijzondere documentaire-film brengt ongekende getuigenissen van overlevenden samen met nooit eerder vertoond beeldmateriaal. Hierdoor krijgt de kijker een indringend en gedetailleerd inzicht in de gebeurtenissen op die noodlottige dag en de daaropvolgende nasleep. Het verhaal toont de chaos, angst en moed onder de passagiers en bemanning, evenals de tragische gevolgen van een ongelukkige beslissing.

De film schetst niet alleen het verloop van het ongeluk, maar werpt ook licht op de menselijke fouten, de gevolgen van onverantwoorde leiding en de impact van zo’n ramp op de levens van iedereen die erbij betrokken was. Het is een indringend portret van zowel tragedie als veerkracht, en herinnert ons aan de kwetsbaarheid van het leven en de kracht van menselijk doorzettingsvermogen.