Eater
The Super Mario Galaxy Movie
Na de gebeurtenissen uit de vorige film wordt Bowser, de gevreesde schurk, in piepklein formaat gevangen gehouden door Mario en zijn broer Luigi. Maar zelfs achter tralies blijft zijn hart branden. Vanuit zijn krappe cel zingt hij wanhopig over prinses Peach, alsof zijn stem alleen al de wereld kan doen kantelen. Zijn verlangen is onveranderd, en zijn woede is een vuur dat hij nauwelijks weet te temmen. Terwijl Bowser vastzit, groeit elders een nieuwe dreiging. Bowser Jr., zijn maniacale en onvoorspelbare zoon, weigert zich neer te leggen bij de nederlaag van zijn vader.
Voor hem is dit geen reddingsactie, maar een missie: hij wil Bowser terughalen, koste wat kost. Vastberaden trekt hij ten strijde en zet hij koers richting Mario en Luigi, die opnieuw worden gedwongen hun moed, hun slimheid en vooral hun broederschap te bewijzen.
Toch gaat het niet alleen om een strijd tussen helden en schurken. Verderop, op een plek waar vrede en schoonheid vanzelfsprekend lijken, komt ook het leven van prinses Rosalina onder druk te staan. Haar wereld, die tot nu toe in harmonie kon bestaan, wordt plots bedreigd door krachten die steeds dichterbij kruipen.
Wat eerst een nasleep van eerdere gebeurtenissen leek, groeit uit tot een nieuwe, grotere beproeving.In deze wervelende voortzetting staat één vraag centraal: hoe ver ga je om iemand terug te halen, en wat zet je op het spel wanneer wraak en verlangen de leiding nemen? De inzet wordt hoger, de grenzen vervagen en het lot van meerdere koninkrijken komt gevaarlijk dicht bij elkaar.
The Drama
Enkele dagen vóór hun huwelijk komt de wereld van Charlie en Emma abrupt tot stilstand. In plaats van weg te drijven op de roes van verliefdheid, de laatste voorbereidingen en het vooruitzicht op een gedeelde toekomst, ontstaat er plots een scheur in alles wat vanzelfsprekend leek. Emma besluit hem een geheim te vertellen dat ze jarenlang met zich heeft meegedragen. Een waarheid uit haar verleden, zo onverwacht en ingrijpend, dat ze hun relatie in één klap in een ander licht zet. Wat een tijd van warmte en verwachting had moeten zijn, verandert in een emotionele storm.
Charlie voelt hoe zijn vertrouwen wankelt. Niet alleen omdat het geheim bestaat, maar vooral omdat het zolang verborgen is gebleven. Hij vraagt zich af hoeveel van de vrouw die hij liefheeft hij werkelijk kent, en of hij de signalen heeft gemist die er misschien altijd al waren. Tegelijk worstelt Emma met schaamte, angst en het besef dat eerlijkheid, hoe pijnlijk ook, de enige weg vooruit kan zijn.
De dagen tikken door. De datum op de uitnodigingen blijft onverbiddelijk dichterbij komen, alsof de wereld niet begrijpt dat hun fundament net is gaan schuiven. In de stilte tussen gesprekken, in blikken die te lang blijven hangen, en in woorden die soms net niet worden uitgesproken, groeit een vraag die ze niet langer kunnen ontwijken: kiezen ze voor zekerheid of voor waarheid? Uiteindelijk vraagt liefde niet om perfectie, maar om moed. Om het lef om elkaar te blijven aankijken wanneer het makkelijker is om weg te lopen. Charlie en Emma staan voor een beslissing die groter is dan een ceremonie. Want pas wanneer ze de waarheid durven dragen, kunnen ze ontdekken of hun liefde sterk genoeg is om werkelijk te blijven bestaan.
The History of Sound
In 1917 ontmoet Lionel, een jonge en bijzonder begaafde muziekstudent, zijn medestudent David aan het conservatorium in Boston. Vanaf hun eerste gesprekken ontstaat er een hechte band, gevoed door dezelfde vurige passie: volksmuziek. Niet de keurige partituren en de strikte regels van het klassieke repertoire trekken hen het meest, maar juist de liederen die van mond tot mond gaan, gedragen door herinnering, landschap en gemeenschapszin.
In die melodieën horen zij iets dat ouder is dan techniek: een waarheid die je niet kunt afdwingen, alleen kunt ontvangen.
Jaren later, wanneer Lionel inmiddels een ander leven leidt, valt er onverwacht een brief van David op de deurmat. De woorden op papier raken iets dat Lionel lang heeft weggestopt: het verlangen om te luisteren, te zoeken en vast te leggen wat anders verloren dreigt te gaan. Die brief vormt het begin van een reis die nauwelijks is voorbereid en des te echter aanvoelt: een tocht door de ruige wildernis van Maine, met als doel volksliedjes te verzamelen voordat ze verdwijnen in de stilte.
Wat Lionel en David daar ervaren, is meer dan een hernieuwde vriendschap. Hun onverwachte hereniging leidt tot een intense liefdesaffaire, kwetsbaar en onontkoombaar, die hen beiden verandert. Terwijl zij liederen opschrijven, opnemen en bewaren, verzamelen zij tegelijk momenten: flarden van levens, stemmen uit afgelegen dorpen, en hun eigen gedeelde geschiedenis. De muziek die ze vinden en vastleggen blijkt uiteindelijk niet alleen een verzameling melodieën, maar een kompas. Ze wijst Lionel een richting die zijn bestaan blijvend zal bepalen.
Broken English
Als overlever, provocateur en ronduit origineel mens heeft Marianne Faithfull meer dan zes decennia lang alle verwachtingen getart. Ze bracht ruim vijfendertig albums uit en bleef zichzelf keer op keer opnieuw uitvinden, alsof stilstand voor haar geen optie was. Deze documentaire, gemaakt met haar volledige medewerking, duikt in een leven dat barsten vertoont, maar nooit is gebroken: een bestaan dat werd geboetseerd door roem, door een ontembare drang tot creëren en door de meedogenloze blik van het publiek.
Faithfulls verhaal is geen gladgestreken succesvertelling. Het is een kroniek van vallen en opstaan, van schaduw en licht, waarin kwetsbaarheid en kracht naast elkaar blijven staan. Haar stem—soms fragiel, soms rauw—werd een instrument dat niet alleen muziek droeg, maar ook ervaring: de sporen van tijd, verlies, hoop en volharding. Juist daarin schuilt haar uitzonderlijke betekenis. Ze liet zich niet reduceren tot een icoon uit een bepaald tijdperk, en ook niet tot de krantenkoppen die haar leven soms overschreeuwden. Ze bleef, tegen alle druk in, een kunstenaar die haar eigen koers koos.
Deze film nodigt uit om voorbij de façade te kijken en de mens te zien achter de mythe. Niet om te oordelen, maar om te begrijpen hoe roem kan verheffen én verslinden, en hoe creativiteit een reddingslijn kan worden wanneer alles wankelt. Het is een portret van iemand die, ondanks alles, bleef bewegen—en daarmee laat zien dat opnieuw beginnen geen zwakte is, maar een vorm van moed.
A Family
Het leven van Eli (14) en Nina (16) lijkt op het eerste gezicht licht en zorgeloos. Eli behoort tot de selectie van zijn zwemteam en werkt vol discipline aan zijn dromen in het water. Nina ontdekt ondertussen de kracht van haar gevoelens: ze is verliefd op haar vriendin Steffie en durft langzaam te geloven dat liefde ook voor haar veilig kan zijn.
Alles wijst erop dat ze hun eigen weg vinden, ieder op zijn of haar tempo, met hoopvolle plannen en een open blik vooruit. Maar wanneer hun ouders, Maria en Jacob, besluiten te scheiden, kantelt de wereld die Eli en Nina als vanzelfsprekend zagen. Wat een kwestie tussen volwassenen zou moeten zijn, sluipt hun dagelijks leven binnen. In de strijd om co-ouderschap, in de spanningen en de ruzies die blijven doorsudderen, worden Eli en Nina ongewild naar voren geschoven. Niet als kinderen die beschermd worden, maar als pionnen in een strijd die ze nooit hebben gekozen.
Ze krijgen vragen die geen kind hoort te beantwoorden en worden gedwongen om keuzes te maken die niet eerlijk zijn. Wie geloof je? Bij wie voel je je thuis? Waar hoor je vandaag? Met ieder hun eigen verdriet en stilte trekken Eli en Nina zich terug in zichzelf. Zonder dat ze het willen, groeit er afstand tussen hen, en lijkt het alsof ze elkaar steeds minder kunnen bereiken. Tot het moment waarop ze beseffen wat er onder alles verborgen ligt: dat ze allebei op zoek zijn naar hetzelfde. Naar liefde die blijft, naar erkenning van wie ze zijn, en naar troost die niet oordeelt, maar draagt. En precies daar, in dat gedeelde verlangen, vinden ze voorzichtig opnieuw de weg naar elkaar.
Per te
Geïnspireerd door het waargebeurde verhaal van Paolo (Leonardo Leo), die vlak na zijn veertigste ontdekt dat hij lijdt aan een zeldzame vorm van vroegtijdige Alzheimer. Waar zo’n diagnose voor velen als een onverbiddelijk eindpunt voelt, weigert Paolo zich te laten reduceren tot zijn ziekte. Hij kiest, juist wanneer de toekomst onzeker wordt, voor het leven — niet later, niet ooit, maar nu.
Gesterkt door de liefde van zijn vrouw Michela besluit hij elke dag bewust te beleven. Samen met hun elfjarige zoontje Mattia maakt hij van het gewone iets uitzonderlijks. Niet omdat alles plots groots en meeslepend moet zijn, maar omdat de kleinste momenten opeens een nieuwe waarde krijgen: een wandeling waarbij de wereld net iets helderder lijkt, een lach aan tafel die langer blijft hangen, een spelletje dat verandert in een kostbare herinnering. Paolo begrijpt dat tijd geen garantie is, maar een geschenk dat je kunt uitpakken door echt aanwezig te zijn.
In dit verhaal staat niet de aftakeling centraal, maar de keuze om te blijven liefhebben. Michela’s steun is geen achtergronddecor, maar een anker dat Paolo helpt om niet te verdrinken in angst. En Mattia, nog zo jong, leert dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je tóch blijft kiezen voor verbinding.
Een ontroerend en hoopvol verhaal dat laat zien hoe liefde, juist in kwetsbaarheid, een onverwachte kracht kan worden — en hoe herinneringen niet alleen in het hoofd wonen, maar vooral in het hart.
Foute erfenis
In Nederland leven tienduizenden kleinkinderen van collaborateurs. Hun familiegeschiedenis draagt een last die vaak onzichtbaar is, maar daarom niet minder voelbaar. De keuzes die hun grootouders tijdens de Tweede Wereldoorlog maakten, zijn niet eenvoudig weggezakt in het verleden. Ze echoën door in verhalen die niet worden verteld, in stiltes aan de keukentafel en in vragen waarop nooit een helder antwoord kwam. Toch schuilt er in die erfenis meer dan alleen schaamte of verwarring. Juist door te erkennen wat er is gebeurd, ontstaat ruimte voor begrip, groei en uiteindelijk ook heling. Intergenerationeel trauma kan zich uiten in terugkerende patronen: een diepgeworteld wantrouwen, de neiging om emoties te vermijden, of een hardnekkig gevoel ‘niet te mogen bestaan’. Soms is het verdriet vaag en moeilijk te plaatsen, alsof het niet van jezelf is. Maar wat onuitgesproken blijft, vindt vaak een andere weg naar buiten.
De moed om het verleden onder ogen te zien, is geen verraad aan de familie, maar een stap naar volwassen vrijheid. Door het gesprek aan te gaan, door feiten te onderzoeken en door gevoelens toe te laten, kan een nieuwe generatie loskomen van een geschiedenis die haar niet heeft gekozen. Wie durft te kijken, kan ook leren: over verantwoordelijkheid, over menselijkheid en over de waarde van bewuste keuzes. Zo kan een beladen afkomst alsnog leiden tot iets krachtigs: een besluit om het anders te doen, om open te zijn waar eerder werd gezwegen, en om compassie te ontwikkelen zonder het verleden goed te praten. In die beweging ligt de mogelijkheid om de keten te doorbreken en een nieuw verhaal te beginnen.
Indische Tafel – Jongens van de Japanse Kampen
In De Indische Tafel kijken mannen van ver in de negentig, die wekelijks samen aan een Indonesische lunch zitten, terug op hun jeugd in Indonesië. Het is een verleden waarover zij decennialang zwegen, maar dat hun karakter, keuzes en kijk op het leven onmiskenbaar heeft gevormd. Aan tafel, tussen geuren en smaken die herinneringen wakker maken, ontstaat ruimte voor woorden die lang ongezegd bleven.
Met behulp van nooit eerder vertoonde beelden uit Japanse propagandafilms reizen zij terug naar de jaren van de Tweede Wereldoorlog. De camera confronteert hen met een tijd die tegelijk dichtbij en onwerkelijk aanvoelt: hun jeugd in de Japanse kampen. Ze waren geboren in het koloniale Nederlands-Indië, in een wereld waarin vanzelfsprekendheden leken vast te staan. Maar met de Japanse bezetting kantelde alles. Wat eerst vertrouwd was, werd onzeker; wat veilig leek, werd kwetsbaar. In de kampen leerden zij de harde betekenis van ontbering, angst en verlies, maar ook van uithoudingsvermogen en onderlinge verbondenheid.
Ze vertellen over de bevrijding, overschaduwd door de verwoestende kracht van de atoombom, en over de onrustige periode die volgde. Jonge Indonesische vrijheidsstrijders vochten voor een eigen toekomst, terwijl de oude koloniale orde probeerde terug te keren. Uiteindelijk veranderde de macht opnieuw van gedaante: niet langer alleen bestuur en vlaggen, maar ook nieuwe kapitalistische bedrijven die grotere winsten behaalden dan ooit tevoren.
De Indische Tafel is daarmee meer dan een terugblik. Het is een indringende ontmoeting met herinneringen die eindelijk een stem krijgen, en met een geschiedenis die doorwerkt in het leven van mensen, tot op hoge leeftijd.
Kain
Kain is een tragikomedie van regisseur Gabriel Bauer, waarin de grenzeloze en onbevreesde autist Kain (gespeeld door Daniël Gellvoet) zijn plek probeert te vinden in een wereld die hem lang niet altijd begrijpt. Hij beweegt zich met een directe eerlijkheid door het leven, terwijl de omgeving soms vooral zijn anders-zijn ziet, in plaats van zijn mogelijkheden. Toch laat Kain zich niet begrenzen door verwachtingen van anderen. Hij is vastbesloten te laten zien dat hij net zo goed als ieder ander zijn eigen leven kan opbouwen: zelfstandig wonen, werken en ook zijn rijbewijs halen. Die drang om zichzelf te bewijzen is niet alleen een persoonlijke strijd, maar ook een uitnodiging aan de buitenwereld om beter te kijken. Kain wil niet ‘passen’ door zichzelf kleiner te maken; hij wil ruimte om te bestaan zoals hij is. Juist daarin schuilt zijn kracht: in zijn volharding, zijn moed en zijn verlangen om volwaardig mee te doen, zonder voortdurend uitgelegd of gecorrigeerd te worden.
Wanneer hij de liefde van zijn leven ontmoet, wordt zijn verlangen naar verbinding nog intenser. Wat eerst een praktische zoektocht lijkt naar zelfstandigheid, verandert in een diepere zoektocht naar nabijheid, erkenning en wederzijds begrip. Tegelijk komt alles op scherp te staan: de regels van de samenleving, de verwachtingen van anderen, en de onzichtbare grenzen van wat ‘gewoon’ wordt gevonden. Kain houdt de kijker daarmee een spiegel voor en stelt een eenvoudige maar confronterende vraag: wie bepaalt eigenlijk wat normaal is? In deze tragikomedie wordt duidelijk dat normaliteit geen vaste maatstaf is, maar een verhaal dat we elkaar vertellen. En soms is het juist degene die buiten dat verhaal valt, die ons het meeste leert over menselijkheid.
