William
Mijn AI assistent zegt straks wat ik níét meer mag
Het is bijna zover.
Binnenkort kun je met OpenClaw één app installeren en hij doet werkelijk alles wat je vraagt.
Ik sta op een verjaardagsfeestje. Lauwe wijn. Dode kamerplant. En ineens denk ik: hé, vrijdag is dat concert. Normaal betekent dat twintig minuten klikken, mailen, plannen. Geen zin in. Dus straks zeg ik het gewoon tegen OpenClaw, even een appje naar mijn pc thuis en klaar. Terwijl ik beleefd lach om een matige grap, regelt hij mijn leven.
Fantastisch is dat toch?
Tot je je realiseert dat hij niet alleen gaat doen wat ik vraag, maar ook gaat bepalen wat ik níét meer mag.
Want OpenClaw is geen slimme type trien. Het is autonome software met toegang tot mijn bestanden, mijn mail, mijn agenda, mijn systeem. En natuurlijk, want zo bouwen we dat, wordt hij geïnstrueerd zich altijd aan de wet te houden. Braaf. Correct. Onwrikbaar. En daar gaat het schuiven.
Die film die ik ooit één keer stiekem downloadde?
“⚠️ Waarschuwing: mogelijk auteursrechtelijk beschermd materiaal.”
Dat scriptje dat ik wil draaien “om even te testen”?
“❌ Actie geweigerd: mogelijk in strijd met beleid.”
Dat obscure programma dat ik al jaren gebruik?
“⚠️ Onbekende software. Risico gedetecteerd. Toegang beperkt.”
Welkom op mijn eigen computer, waar ik te gast ben.
We noemen dit veiligheid. Of verantwoordelijkheid. Maar in de praktijk is het iets anders: ik installeer vrijwillig een digitale moraalridder met admin rechten. Een assistent die niet alleen helpt, maar ook oordeelt. Niet kwaadaardig, nee, erger: gehoorzaam.
“Nee joh,” zegt iemand, “je houdt zelf de controle.”
Tuurlijk. Net zoals ik de controle heb over updates die ineens verplicht zijn. Over voorwaarden die niemand leest. Over beleid dat verandert terwijl ik op een feestje sta.
Dit is geen dystopische sciencefiction. Dit is hoe het altijd gaat. We beginnen met gemak. Daarna komt bescherming. Dan naleving. En voor je het weet vraagt je eigen software of je dat wel écht wilt doen.
We hebben jarenlang gevochten voor computers die van óns zijn. Die we mogen aanpassen, slopen, misbruiken. En nu geven we dat vrijwillig op, omdat plannen zo’n gedoe is.
Dus ja, laat OpenClaw vooral mijn concert regelen.
Maar besef wat je installeert.
Niet alleen een assistent.
Maar een mee beslisser.
Een toezichthouder.
Een keurige, wettelijk correcte huisgenoot die altijd gelijk heeft.
En als hij straks zegt dat iets niet mag,
dan is de echte vraag niet waarom niet, maar wanneer ik dat normaal ben gaan vinden.
Tb
Eater
